نفقه

طبق ماده 1107 قانون مدنی ایران : نفقه عبارت است از همه ی نیاز های متعارف و متناسب با وضعیت زن از قبیل مسکن، البسه، غذا، اثاث منزل و هزینه های درمانی بهداشتی و هر آنچه که به صورت عادت یا احتیاج لازمه ی زندگی وی باشد. تنها در ازدواج دائم نفقه زن برعهده شوهر می باشد. اما در نکاح منقطع شوهر ملزم به پرداخت نفقه نیست مگر در ضمن عقد شرط شده باشد و ضمناً زن زمانی میتواند نفقه خود را مطالبه کند که از شوهر خود تمکین کرده باشد.

سوالات متداول

در دوره ی نکاح نفقه به زن تعلق میگیرد ولی بعد از جاری شدن صیغه ی طلاق نفقه به زن تعلق نمیگیرد. اما در طلاق یکطرفه از طرف مرد، زن تا پایان ایام عده طلاق رجعی از حق نفقه برخوردار است و دادگاه میزان نفقه ایام عده را در طلاق رجعی که در دادنامه ی طلاق آمده مشخص میکند و این مورد تنها اختصاص به طلاق رجعی یک طرفه از جانب شوهر دارد.در سایر طلاق ها زن در ایام عده از حق نفقه برخوردار نیست.

نفقه ی فرزندان مسئولیت های مالی است که قانون برعهده ی پدر گذاشته است.براساس ماده 1199 قانون مدنی پرداخت و تأمین نفقه اولاد به عهده پدر است در صورتی که پدر فوت کرده باشد یا قادر به پرداخت نفقه فرزندان نباشد.پرداخت نفقه به عهده ی پدربزرگ خواهد بود.در صورتی که جد پدری هم زنده نباشد یا خودش مشکلات معیشتی داشته باشد به عهده ی اجداد پدری و اجداد مادر یعنی مادربزرگ پدری یا مادربزرگ مادری خواهد بود.بنابراین نفقه ی فرزندان به ترتیب ابتدا بر عهده ی پدر،دوم پدربزرگ پدری،سوم مادر،چهارم مادربزرگ پدری و هم مادر بزرگ مادری و پدربزرگ مادری خواهد بود.

به لحاظ قانونی میتوان گفت نفقه اعم است از همه نیازهای متعارف و مناسب با وضعیت زن از قبیل: مسکن، البسه، غذا، اثاث منزل، هزینه های درمانی، بهداشتی و خادم در صورت عادت یا احتیاج به واسطه نقصان یا مرض به طور کلی تمامی مایحتاج زندگی زوجه در محدوده پذیرفته شده عرف و متناسب با شأن زوجه، توسط مرد تحت عنوان نفقه می بایست پرداخت شود. ملاک میزان پرداخت نفقه نیز شأن و وضعیت زندگی زوجه می باشد و ملائت و توانایی مرد ازدواج یا وضعیت خانواده پدری زن ملاک عمل برای تعیین میزان نفقه نیست.

ضابطه موجود در تعیین میزان نفقه،برمبنای شئونات خانوادگی زن،عرف و عادت و وضع مالی مرد می باشد و در صورت عدم توافق زوجین در میزان نفقه،نظر کارشناس اخذ می گردد.