حضانت

از دیدگاه قانون مدنی ایران،حضانت خاص طفل است.بدین سبب در ماده 1168 قانون مدنی ذکر شده است که نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است. طبق تبصره 1 ماده 49 قانون مجازات اسلامی،منظور از طفل کسی است که به حد بلوغ شرعی نرسیده باشد.برای حضانت و نگهداری طفل که ابوین آن از یکدیگر جدا شده اند مادر تا 7 سالگی(پسر یا دخترفرقی ندارد) اولویت دارد و پس از آن حضانت با پدر می باشد.در صورت فوت یکی از ابوین،حضانت کودک(صغیر یا محجور) با پدر یا مادری که زنده است خواهد بود.مثلا با فوت پدر،حضانت طفل با مادر است،نه پدربزرگ

سوالات متداول

مطابق ماده 1170 قانون مدنی می توان گفت:اگر مادر در مدتی که حضانت طفل با اوست مبتلا به جنون شود یا به دیگری شوهر کنند حق حضانت با پدر خواهد بود.

برای نگهداری طفل (چه پسر چه دختر) مادر تا 7 سال الویت دارد بعد از 7 سال اگر برای حضانت طفل بین پدر و مادری که از هم جدا شده اند اختلاف وجود داشته باشد دادگاه تصمیم نهایی را اتخاذ خواهد کر. این اصلاحیه مصوب سال82 به تصویب مجمع تشخیص مصلحت رسید.

مصادیق تغییر حضانت عبارتند از:

  • اعتیاد زیان آور به الکل،مواد مخدر،قمار
  • اشتهار به فساد اخلاقی و فحشا
  • ابتلا به بیماری روانی به تشخیص پزشک قانونی
  • سوءاستفاده از طفل یا اجبار او به مشاغل ضداخلاقی مانند فساد،فحشا،تکدی گری،قاچاق
  • تکرار ضرب و جرح خارج از حد متعارف

مطابق مواد قانونی حضانت از طفل حق و تکلیف والدین است و بر طبق ماده 1169 نگهداری از طفلی که والدین او از یکدیگر جدا زندگی می کنند تا 7 سالگی با مادر است و پس از آن به پدر واگذار میشود ولی قابل ذکر است که حضانت طفل پس از 7 سالگی به طور مطلق به پدر واگذار نمی شود.بلکه هر گاه بین پدر و مادر طفل در مورد حضانت او اختلاف حاصل شود معیار تعیین حضانت صرفاً مصلحت طفل است چه بسا در صورت وجود عیب و نقصی در پدر مصلحت طفل اقتضاء نماید که حضانت او بر عهده مادرش باشد.

 

.